نانازا واقعا نيستيد.

      كجايد؟؟

سلام نانازا.... نیستین 

خبری ازتون نیست...........

جدي جدي مي ميرند آ دمها شوخي شوخي زخم مي زنند و قلب ها جدي جدي مي شكنند و تو

 شوخي شوخي لبخند مي زنی و من جدي جدي عا شق مي شم .

وقتی اموزگار گفت؟عشق چند بخشه...؟دستم را بالا بردم وبا خوشحالی

داد زدم ۱بخش فقط ۱بخش...

ولی وقتی ترا شناختم فهمیدم عشق ۳ بخشه!!!عطش دیدن تو...شوق با تو

بودن...واندوه بی تو بودن...

سلام نانازها

دلم برا همه تون تنگ شده .برا زمانهاي با هم بودنمون كاش تموم نشده بود.

دوستون دارم....

تا تو رفتی همه گفتند: از دل برود هر انکه از دیده برفت!...

و در ان لحظه به ناباوریو غصه ی من خندیدند!...

و کنون اه تو ای رفته سفر که دگر باز نخو ا هی برگشت.

کاش می امدی و می دیدی که در این کلبه خاموش هنوز

یادگار تو بجا ست . کاش یک لحظه سرود شب اندوه مرا میخواندی

که چها بر من ازرده گذشت.  !کاش میدانستی که در این عرصه ی

دنیای بزرگ چه خم الوده جدائی هاست...

وبدانی تو که از دل نرود هر انکه از دیده برفت...

روحت شاد

یک روز رسد غمی به اندازه کوه

یک روز رسد نشاط اندازه دشت

افسانه زندگی چنین است عزیز

در سایه کوه باید از دشت گذشت. (وحید)

رفته بودیم دور از انظار دیگران ساعتی با سرگردانی یک عشق

بی پناه زیر روشنائی مات ماه گردش کنیم.

اسمان کاملا صاف بود فقط پاره ای ابر سیاه صورت نازنین ماه را

در سیاهی خود ناپدید میکرد. گفتم:اسمان به این صافی معلوم

نیست این قطعه ابر سیاه از گریبان ما چه میخواهد؟اشاره به ابر

کرد اهی کشید وگفت: ان...؟! ان ابر نیست !عصاره است ! عصاره

ناله های پنهانی عشاق واقعی است که روی ماه را پوشانیده است .

تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد...

كتاب عشق را به دقت خواندم.

انرا شگفت اورترين كتاب عالم يافتم.

در ان چند صفحه ي كوچك وصف شادي

و چندين دفتر بزرگ داستان غم ديدم.

فصل هجرانش فصلي دراز و بحث وصلش

بحثي كوتاه ...!

انجا كه سخن از رنج عشق ميرفت.

گفتگو چندان بود كه شرح ان از چندين كتاب

هم افزون تر مي شد......

  گلی بودم تند بادی وزید.

  شاخه ام  شکست و گلبرگ ها یم برد.

  برگهایم خشکاند.

  ...ولی نتوانست

 هستیم را نیست کند

 ریشه ام در خاک است

و مترصد فرصت که به کمک تو از نو برویاند

ز یبا گلی را که با هیچ بادی خزان

نگردد.

 

 (دست گدائی دارم به سویت ... )

                                    

همه با سوزو مناجات و دعا امده ایم

ای شه ملک خراسان نظری بر ما کن

دردمندیم همه بهر شفا امده ایم

تو رضائی و رضا گشته بدین جام بلا

ما بدین در همه با سوزو نوا امده ایم

بر مشام همه از مرقد تو بوی بهشت

چه بهشتی است که اینجا به صفا امده ایم

قبله گاه فقرا هستی و حج ضعفا

ما فقیریم همه با ضعفا امده ایم

همچو پروانه بگرد حرم ات می گردیم

گرد این شمع فروزان به دعا امده ایم

گوشه ی چشم رضا جان به محبا نت کن

که به کویت همگی ما به پناه امده ایم

ای تو ((محزون ))صفت یار به اخلا ص بگو

شادما نیم به دربار رضا امده ایم