شاخه های شسته باران خورده پاک

آسمان آبی وابر سپید

برگ های سبز بید

عطر نرگس رقص باد

نغمه ی شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست...

نرم نرمک می رسد اینک بهار

                                          خوش به حال روزگار.....

دوستای نازم عیدتون مبارک.امیدوارم سال ۸۵ سال مملو از شادی

وموفقیت برای شما و خانواده هاتون باشه

خیلی دوستتون دارم ودلم برا همتون تنگ شده.

می خواستم چند تا نکته رو همینجا یاد آور شم براتون:

عزیزان سعی کنید در هر بار به روز کردن وبلاگ فقط یک

مطلب بنویسید.تا خوانندگان بتونن همه رو بخونن و نظر

بدن و شما هم به اندازه ی کافی مطلب برای دفعه های

بعد داشته باشین . سعی کنید به وبلاگ دوستانی که

به ۷تا ناز سر می زنند و در قسمت مطلب شما نظر میدن

خودتون سر بزنین .

فدای همتون.

تا تو رفتی همه گفتند: از دل برود هر انکه از دیده برفت!...

و در ان لحظه به ناباوریو غصه ی من خندیدند!...

و کنون اه تو ای رفته سفر که دگر باز نخو ا هی برگشت.

کاش می امدی و می دیدی که در این کلبه خاموش هنوز

یادگار تو بجا ست . کاش یک لحظه سرود شب اندوه مرا میخواندی

که چها بر من ازرده گذشت.  !کاش میدانستی که در این عرصه ی

دنیای بزرگ چه خم الوده جدائی هاست...

وبدانی تو که از دل نرود هر انکه از دیده برفت...

روحت شاد

یک روز رسد غمی به اندازه کوه

یک روز رسد نشاط اندازه دشت

افسانه زندگی چنین است عزیز

در سایه کوه باید از دشت گذشت. (وحید)

رفته بودیم دور از انظار دیگران ساعتی با سرگردانی یک عشق

بی پناه زیر روشنائی مات ماه گردش کنیم.

اسمان کاملا صاف بود فقط پاره ای ابر سیاه صورت نازنین ماه را

در سیاهی خود ناپدید میکرد. گفتم:اسمان به این صافی معلوم

نیست این قطعه ابر سیاه از گریبان ما چه میخواهد؟اشاره به ابر

کرد اهی کشید وگفت: ان...؟! ان ابر نیست !عصاره است ! عصاره

ناله های پنهانی عشاق واقعی است که روی ماه را پوشانیده است .

تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد...

كتاب عشق را به دقت خواندم.

انرا شگفت اورترين كتاب عالم يافتم.

در ان چند صفحه ي كوچك وصف شادي

و چندين دفتر بزرگ داستان غم ديدم.

فصل هجرانش فصلي دراز و بحث وصلش

بحثي كوتاه ...!

انجا كه سخن از رنج عشق ميرفت.

گفتگو چندان بود كه شرح ان از چندين كتاب

هم افزون تر مي شد......

آماده باشيد وقت رفتن است .. اکنون بنگر حيرت ميان عقل و عشق را ! اکنون بنگر

حيرت عقل را و جرات عشق را ! بگذار عاقلان مار ا به ماندن بخوانند ... راحلان

طريق عشق مي دانند که ماندن نيز در رفتن است . عقل مي گويد بمان و عشق مي

گويد برو ؛ و اين هر دو ، عقل را و عشق را ، خداوند آفريده است تا وجود انسان در

ميان عقل و عشق معنا شود.

گفتم که من عاشقتم عاشقتم ديونه وار شوريده دل ، اشفته حال از زندگيت ميرم کنار

حتي برام گريه نکرد به حال من غصه نخورد وقتي که دست روزگار من رو يه جاي

ديگه برد غربت دستام و بگير لرزش اشکام و ببين گفتي برو اي نازنين گفتم همين

گفتي همين حالا که با نگاه من چشم تو بوده در تماس محض دل عاش ما من و ندون

يه ناشناس گفتم که من عاشقتم عاشقتم ديونه وار ميرم ولي دل من و با تنهايي تنهاش

نزار

من پذيرفتم شکست خويش را پند هاي عقل دور انديش را من پذيرفتم که عشق افسانه

است اين دل درد آشنا ديوانه است مي روم شايد فراموشت کنم با فراموشي هم آغوشت

کنم گر چه تو تنهاتر از من مي روي آرزو دارم ولي عاشق شوي تا بفهمي دردهاو

رنج را تلخي برخوردهاي سرد را دوستت دارم (جگرم)

خوب رو يان جهان رحم ندارد دلشان

 بايد از جان گذردهر که شود عاشقشان

روز اول که سرشتند به خاک پيکرشان

سنگي اندر گلشان بود که همان شد دلشان.

 دوستت دارم

 در فكر خود بودم که به يارم چه فرستم..... ناگهان گل گفت مرا بفرست تا مظهر

زيبايي او باشم.....گفتم نه ....گفت چرا؟ گفتم که يارم از صد تا گل خوشکلتر

است....ناگهان خار گفت مرا بفرست تا خاري بر چشم دشمنان او باشم...

گفتم نه...گفت چرا؟..گفتم يارم انقدر مهربان است که دشمني ندارد....

ناگهان قلبم گفت مرا بفرست تا از صميم قلب به او بگويم

دوستت دارم (جگر)

می دانم بر نخواهی گشت

 

دارممممممممممممممم

  گلی بودم تند بادی وزید.

  شاخه ام  شکست و گلبرگ ها یم برد.

  برگهایم خشکاند.

  ...ولی نتوانست

 هستیم را نیست کند

 ریشه ام در خاک است

و مترصد فرصت که به کمک تو از نو برویاند

ز یبا گلی را که با هیچ بادی خزان

نگردد.

 

 (دست گدائی دارم به سویت ... )